سبک نانچوان ووشو

سبک نانچوان ووشو ج.ا.ا

نان‌چوئن یا نَن‌چوَن (چینی: 南拳; پین‌یین: Nán quán; به معنای «مشت جنوبی» یا چینی: 南派; پین‌یین: Nán pài; به معنای «مکتب جنوبی») مجموعه‌ای از هنرهای رزمی چینی است که از جنوب رود یانگ‌تسه در چین سرچشمه گرفته‌اند، همچون وینگ‌چون و چوی لی فوت و هونگ جیا.

ژیمناستیک،حرکات قدرتی، تکنیک‌های دست متنوع و تولید صدایی در هنگام اجرای ضربات که همتا و نیای کیای در سبک‌های ژاپنی و کره‌ای است، از مشخصه‌های نان‌چوئن است. نن‌گوئن (به معنی چوب جنوبی) و نن‌دائو (به معنی شمشیر پهن جنوبی) از مهمترین سلاح‌های سرد در نان‌چوئن به شمار می‌روند.

استاد علی جهانگیری زاده بنیانگذار سبک نانچوان در ایران می باشد، نانچوان یا بوکس جنوبی یکی از سه سبک اصلی و استاندارد ووشو جهان بوده که به علت دارا بودن مشخصات منحصر به فرد خود اعم ازقدرت وسرعت و انعطاف پذیری جایگاه ویژه ای در بین هنرجویان ایرانی دارد . این سبک در قسمت تالو ( اجرای فرم) به سه صورت اجرای فرم استاندارد نانچوان(فرم بدون سلاح با مشخصات سبک) نن گوئن(فرم سلاح چوب) نن دائو(فرم سلاح شمشیرپهن) به مسابقات جهانی والمپیک قدم می گذارد.ودرقسمت سانشو(مبارزه آزاد) با قوانین کاملا"علمی همگام با دیگر سبکهای ووشو در میادین جهانی حاضرمی گردد نانچوان بطورگسترده ای درجنوب چین تمرین می شود. درزمان سلسله مینگ(1368-1644م)پایه گذاری شده وسبکهای مختلفی دارد.بین مشهورترین آنها پنج سبک وجود دارد

خانواده ای هو و نگار و کای و لیو و لی و مو و چندسبک دیگرکه کمترشناخته شده مانند بوکس(پنجه) و (بوکس ببرسیاه)

نانچوان روی حالت چمباته زدن همواره با نقطه ثقل پائین وکارپیوسته پاها تاکید دارد و دارای ضربه های مشت نیرومندی است

نانچوان بوسیله ترکیب حرکات با تعدادی پرش و قدرت پا و نفس کشیدن و صداهای مقطعی تولید می شود

نانچوان در تمام مناطق جنوب رود CHANGJمشهوریت داردومحبوب میباشد

مخصوصا درفی جین گوان دونگ و وهیان وجاین جین و زی جاجین و جیانگ شواز محبوبیت خاصی برخوردار است

نانچوان یکی از منابع و سرچشمه های بوکس چینی می باشد با یک سرگذشت و تاریخ دیرینه